Verslag van de tocht

Maarten Luther Wandeltocht 2017

Verslag van een deelneemster

Het is zaterdagochtend 4 november 2017 en ik rij met een heerlijk zonnetje over de provinciaalse weg naar Amerongen. De reis zelf is al een klein feestje, zo mooi staan de bomen langs de kanten van de weg. Ik verheug mij op een kleurrijk bos. Ik zal, zo blijkt, niet teleurgesteld gaan worden.

Twee jaar geleden heb ik hier ook gelopen, de 20 km. Toen ging de tocht in een wijde cirkel óm het Amerongse Bos heen. En hoewel het die dag stralend weer was, buitengewoon warm voor de tijd van het jaar en de zon scheen als nooit tevoren, maakte het mij somber. Ik had mij verheugd om door het mooie loofbos te wandelen. Dit jaar pak ik het anders aan en kies ik voor de 15 km.

Aangekomen bij parkeerplaats parkeer ik de auto op een van de laatste plekjes. De wandeling van de auto naar Het Berghuis en de naast gelegen Bergschuur is al een klein voorproefje van wat er deze tocht te wachten staat. Algauw zie ik een prachtig authentieke kabouter Spillebeen paddenstoel, rood met witte stippen. In gewoon Nederlands: de vliegenzwam. Ik schrijf me in, ga op pad en het begint gelijk goed. Een mooie route door het bos. We lopen onder de grote beukenbomen, ik houd er van. Het schiet alleen niet op: foto hier, foto daar. Slingerend volgen we het fietspad door het bos richting Leersum. Loofbos, gemengd bos, naaldbos. Het is prachtig. Om mij heen zie ik diverse kleuren groen, bruin, geel en rood.

En ook laag bij de grond is veel prachtigs te zien. Elfenbankjes, zwammen, russula’s, zwavelkopjes; paddenstoelen zijn niet uit de losse pols te determineren. Eenmaal thuisgekomen pak ik er toch het paddenstoelenboek bij. Het zou zomaar kunnen dat ik de knotsvoettrechterzwam, grauwe amaniet en de paarse schijnridderzwam heb gezien.

Wat ik ook gezien heb is dat er één mens of mensen zijn die het nodig vinden om pijlen te vernielen of zelfs helemaal weg te halen. Wat gaat er in het hoofd van zo’n iemand om? De uitgezette pijlen worden keurig en met oog voor de omgeving opgehangen of geplakt en altijd weer na afloop van de tocht verwijderd. Er wordt hard gewerkt door de organisatie om dit alles voor elkaar te krijgen. Is het nu zo moeilijk om van andermans spullen af te blijven?

Aangekomen in Leersum wordt de bostocht een kerkentocht. In diverse kerken zijn er controle- en stempelposten. De eerste stempelpost is in de Johanneskerk. De tweede is in de Michaelskerk. Deze kerk heeft sinds mijn laatste bezoek een verbouwing ondergaan. Het is prachtig geworden. De gastheer wijst me op de middeleeuwse nis, alwaar vroeger meneer pastoor het wijwater terug liet vloeien in gewijde grond. Deze nis is bij de restauratie weer tevoorschijn gehaald. Nu liggen er gedachtenisstenen ter herinnering aan de overledenen dit jaar. Een mooie verstilde plek. De derde stempelpost is in de katholieke Sint Andrieskerk. Tijd voor een boterham: onder het genot van ontspannende klassieke muziek en een lekker beker koffie geniet ik van mijn pauze.

Verder gaat het over Landgoed Zuylestein. Het is hier alsof je via de achterdeur binnenkomt en via een mooie laan naar de voorkant loopt. Alwaar in restaurant Il Sogno een doe-het- zelf stempelpost is ingericht! Als besluit mogen we zelf een kruisje plaatsen op onze controlekaart. Een klein stukje langs de provinciale weg en dan lopen we het prachtige

Amerongen binnen. “Rechtsaf door hek richting kasteel”, lees ik op mijn route beschrijving. Even ben ik in verwarring, moeten we nu wel of niet door het hekrichting kasteel Amerongen? Of ben ik ongezien al een hek gepasseerd?“ Linksaf vóór Kasteel Amerongen”, lees ik. Een pijl wijst naar links, vóór het kasteel langs. Tegelijk zie ik enkele wandelaars terugkeren uit de tuin. Ik besluit zelf ook even polshoogte te gaan nemen. Een prachtig zicht op tuin. en kasteel is mijn deel, maar hier langs gaat de route niet. Dat is mij wel duidelijk. Op naar de stempelpost in de Andrieskerk. Daar aangekomen krijg ik maar liefst twee stempels. Een van de Andrieskerk en een van de kerk de Ark. Die kerk is gesloten en daarom krijgen we de stempel hier. Na even vragen blijkt de sluiting niet enkel vandaag te zijn maar voor altijd. De gemeenschap is samengegaan met de Andrieskerk. Na kerkvernieuwing nu dus een kerksluiting. Ai. En dat alles binnen enkele kilometers afstand.

De laatste controlepost voor die dag, de Rijnkapel, is vandaag gesloten. Vanaf de Rijnkapel gaat het bijna in een rechte lijn terug naar de startplaats. Als uitsmijter nog een laatste mooie laan door het bos en dan kom ik aan bij de Bergschuur en meld ik mij af.

Als ik tegen half drie richting de auto loop begint het zachtjes te druppelen. Nog geen twee minuten later zit ik in de auto en draai ik met zwiepende ruitenwissers de rotonde op om naar huis te gaan. Tevreden kijk ik terug op een mooie wandeldag.

Sandra